Twierdza nigdy nie była używana podczas większych operacji militarnych. W XVII wieku do budowli dobudowano kilka budynków garnizonowych - w 1606 r. po jej północno-zachodniej stronie, a w 1698 r. po stronie północno-wschodniej. W XIX w. i I połowie XX w. obiekt służył jako więzienie. W okresie II wojny światowej został jednak zniszczony. W latach 1949–1951 fortecę poddano renowacji i przekształcono w Muzeum Narodowe Abruzji.
Architektura thumb|left|220px|Most wiodący do fortu Zgodnie z planami Escrivy, twierdza jest złożona z czterech bastionów na planie kwadratu, połączonych murami długimi na 60m, o grubości od 30m u dołu do 5m u góry. Mury zwieńczono masywnymi blankami z otworami dla strzelców i dział. Pochyłe ściany miały na celu odpychać pociski wroga na boki. Podczas budowy fortecy w bok odchylono akwedukt prowadzący do L’Aquili w ten sposób, by woda najpierw trafiała do fortu, a dopiero później do mieszkańców miasta.
Wokół fortecy znajduje się głęboka na 14m i szeroka 23m fosa, która nigdy nie została wypełniona wodą. Dawniej nad fosą wiodła drewniana kładka. W 1883 r. została ona zniszczona, a na jej miejscu wzniesiono kamienny most na filarach.