W obrębie nowego kościoła znalazły się dwa grobowce murowane: pierwszy pod głównym ołtarzem, a drugi po stronie ewangelii na środku kościoła. Kościół został zlokalizowany na skraju skarpy stromo opadającej w kierunku wschodnim i południowym.
Nowy kościół był ważnym elementem w kompozycji założenia pałacowego, nawiązując do najlepszych wzorców europejskich w tamtym okresie.
Architektura tego kościoła ma wiele cech zbliżonych z kościołem oo. Bernardynów w Rzeszowie. Podobieństwo widać również w architekturze kościoła ujazdowskiego wraz z jego 33 kaplicami, jak i kościoła i klasztoru dominikanów
w Łańcucie będących fundacją Teodora Lubomirskiego. Uwzględniając osobę fundatora wydaje się to w pełni zrozumiane.
Budowa kościoła trwała dwa lata (1725-1727). Krakowski konserwator zabytków Z. Hendel, który nadzorował renowacje kościoła w latach 1895-1903 stwierdził, że kościół był dziełem budowniczego pochodzącego z Moraw. W 1729 roku sufragan przemyski biskup A. Pruski konsekrował świątynię pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika.
Kościół jest jednonawowy, wzniesiony na planie prostokąta (Fot. 6). Wysoki poziom artystyczny prezentuje drewniane wyposażenie kościoła. 23 listopada 1976 roku został wpisany do rejestru zabytków województwa podkarpackiego.
W kościele znajdowały się trzy konsekrowane ołtarze.