Castello Piccolomini (z wł. Zamek Piccolominiego) – XIV-wieczny zamek, zlokalizowany w Celano, w regionie Abruzja, we Włoszech.
Historia Budowę zamku rozpoczęto w 1392 r. z inicjatywy hrabiego Celano, Pietro Berardiego. Prace zakończono w 1463 r., pod nadzorem siostrzeńca papieża Piusa II, Antonio Todeschini Piccolominiego. W kolejnych latach forteca została przekształcona w rezydencję mieszkalną. W 1591 r. członkowie rodu Piccolomini sprzedał hrabstwo Celano wraz z zamkiem siostrze papieża Sykstusa V, Camilli Peretti. W 1647 r., w czasie rewolucji neapolitańskiej skierowanej przeciwko Burbonom, powstańcy wraz z baronem Antonio Quinzim dell'Aquilą, zajęli zamek, który był później oblegany przez siły gubernatora Abruzji, Pignatelli'ego. Przez kolejne kilkaset lat forteca należała do kilku rodów arystokratycznych.
W 1938 r. budowla została wywłaszczona przez państwo na cele użyteczności publicznej oraz uznana za Narodowy Pomnik. Niebawem przystąpiono do renowacji obiektu w związku ze szkodami, które wyrządziło trzęsienie ziemi z 1915 roku. Prace zostały przerwane przez wybuch II wojny światowej i kontynuowane po jej zakończeniu. Projekt zakończono w 1960 roku.