W 1968 r. budynek wpisano do rejestru zabytków (nr rejestru A-704 z 5 stycznia 1968), a pod koniec XX w. ponownie poddano remontowi, nałożono nową polichromię i dobudowano nawy boczne.
Architektura Budynek jest otynkowany, wzniesiony w stylu klasycystycznym z cegły, na kamiennej podmurówce. Nawa nakryta jest czterospadowym blaszanym dachem, prezbiterium dwuspadowym, który nad apsydą przechodzi w półstożkowy; więźba dachowa wykonana jest z drewna. W trójkątny szczyt fasady wtopiona jest wieża – czworoboczna o zaokrąglonych narożach, jednokondygnacyjna, zwieńczona dachem hełmowym. Ściany budynku zdobione są gzymsem. Nawa główna i prezbiterium nakryte są sklepieniami żaglastymi na gurtach spływających na przyścienne filary.
W świątyni znajduje się chór muzyczny, wsparty na dwóch filarach i dwóch półfilarach oraz rokokowa ambona z drugiej połowy XVIII w.
Pod posadzką zachowały się krypty pochodzące z poprzedniego kościoła, datowane na XVII w.