Swaróg – słowiański bóg ognia i kowalstwa, czasami, na podstawie odrzucanej współcześnie etymologii, interpretowany jako bóg nieba. Wymieniony jest tylko w jednym źródle, Powieści dorocznej, która jest problematyczna w interpretacji. Przedstawiany jest tam jako słowiański odpowiednik greckiego boga Hefajstosa. Znaczenie jego imienia związane jest z ogniem. Ojciec Dadźboga i Swarożyca.
Etymologia
Teonim ten zachował się w kilku formach, w Powieści dorocznej jako Соварога, Sovaroga, Сварогъ, Svarogǔ, Сварогом, Svarogom, Сварога, Svaroga, a w Latopisie Sofijskim jako: Сварог, Svarog, Сварож, Svarož.
Etymologię ogniową jako jeden z pierwszych zaproponował słoweński językoznawca Franc Miklošič (1875), który tłumaczył teonim Swaróg jako składający się z członu swar ‘żar’, ‘światło’, oraz przyrostka -óg. Sam człon swar wywodził z wcześniejszego *sur ‘świecący’. Wspierana jest ona również przez współczesnych językoznawców i etymologów, jednak etymologia członu swar tłumaczona jest inaczej. Człon swar wywodzi się z prasłowiańskiego *sъvarъ, który składa się z przedrostka *sъ- znaczącego ‘dobry, własny’ i rdzenia *varъ ‘ogień, żar’, które jest kontynuowane np. staro-cerkiewno-słowiańskie варъ, varǔ ‘żar’, czy staroruskie варъ, varǔ ‘słoneczny upał, znój, żar’ (z praindoeuropejskiego *wār- ‘ciepło’).