Od 1875 w Prusach Zachodnich sejmiki powiatowe oraz rady miast wydzielonych wybierały swoich przedstawicieli do sejmów prowincjonalnych (w Poznańskim od 1889 roku).
Samorząd powiatowy w Królestwie odtworzono pod okupacją austriacko-niemiecką w 1917 roku. W II Rzeczypospolitej początkowo funkcjonowały one na podstawie dekretów Naczelnika Państwa z 5 grudnia 1918 roku o tymczasowej ordynacji wyborczej do sejmików powiatowych i 4 lutego 1919 roku o tymczasowej ordynacji powiatowej dla obszarów Polski byłego zaboru rosyjskiego. Do kompetencji sejmików powiatowych należały zarząd majątkiem powiatowu, budowa i utrzymanie dróg, nadzór nad sprawami przemysłu, handlu, rolnictwa i ochrony zdrowia, tworzenie placówek medycznych, dobroczynność, wspieranie oświaty i kultury społeczeństwa. Początkowo funkcjonowały według ustawodawstwa państw zaborczych, a dopiero ustawą z 1933 roku o częściowej zmianie ustroju samorządu terytorialnego ich organizacja została ujednolicona. W II RP sejmik powiatowy był organem uchwałodawczym i kontrolnym i stanowił reprezentację przedstawicieli gmin wiejskich i miast należących do powiatu (większe miasta były wydzielone jako osobne powiaty). Gminy i miasta wybierały po dwóch przedstawicieli z gminy wiejskiej i w zależności od wielkości miasta do pięciu przedstawicieli z miasta.