Czynność, której dotyczył mandat, musiała leżeć w interesie zleceniodawcy (mandatum mea gratia) lub innych osób (mandatum aliena gratia), zleceniodawcy i innej osoby (mandatum mea et aliena gratia), zleceniodawcy i zleceniobiorcy (mandatum mea et tua gratia) lub zleceniobiorcy i innej osoby (mandatum tua et aliena gratia), nie zaś mogła leżeć wyłącznie w interesie przyjmującego zlecenie (mandatum tua tantum gratia), gdyż traktowano to jako udzielenie niewiążącej dobrej rady (consilium).
Przedmiotem mandatu mogły być czynności prawne lub faktyczne, ciągłe bądź jednorazowe. Czynności te musiały być jasno określone oraz nie mogły być sprzeczne z prawem i dobrymi obyczajami (boni mores). Mogły być to usługi świadczone przez lekarza czy adwokata, kupno nieruchomości, dokonanie poręczenia za cudzy dług, udzielenie kredytu osobie trzeciej (mandatum qualificatum).
Mandat powstawał poprzez nieformalną umowę wyrażoną w dowolny sposób, a nawet per facta concludentia (w sposób dorozumiany)Per facta concludentia. ze strony zleceniodawcy (np.