Ponadto w zespole nocnego jedzenia często obserwuje się nastrój depresyjny (odnotowany u 70% osób z NES), zwłaszcza wieczorem, odwrotnie, niż w przypadku zaburzenia depresyjnego nawracającego. U osób otyłych towarzyszy mu samoocena niższa, niż u osób bez NES, podobnie jak większy lęk. Pojawia się dysforia, poczucie utraty kontroli nad własnym jedzeniem i masą ciała. Nieraz odczuwają wstyd i ukrywają epizody nocnego jedzenia przed bliskimi sobie ludźmi. Zespół ten wiąże się z gorszą jakością życia.
Objawy NES pogarsza stres. Natomiast zaobserwowano łagodzenie tych objawów przez redukcję stresu.
Kryteria diagnostyczne Zespół nocnego objadania się nie został wyszczególniony w klasyfikacji ICD 10 jako odrębne zaburzenie psychiczne.
Zgodnie z pracami Schenck i Mahowalda, a także Spaggiariego z końca XX wieku zespół ten zaliczano do pierwotnych zaburzeń snu. Istnieje tu jeszcze problem relacji pomiędzy zespołem nocnego jedzenia a zaburzeniami odżywiania związanymi ze snem. Część autorów uznaje te pojęcia za synonimy, inni rozróżniają je. Ci ostatni zaliczają oni SRED do somnambulizmu, jako kryterium rozróżnienia proponują to, czy pacjent pamięta, że w nocy jadł. Somnambulik nie będzie tego pamiętał, w przeciwieństwie do ciepiącego na zespół nocnego jedzenia.