praindoeuropejski rdzeń można więc zrekonstruować jako *kʷr̥s- lub *gʷr̥s- lub *gʷʰr̥s-. Z wymienionych rdzeni tylko jeden, *kʷr̥s-, znajduje się w indoeuropejskim słowniku etymologicznym Juliusa Pokornego, który rekonstruuje ten rdzeń przy pomocy greckiego πρῖνος prînos ‘dąb (ostrokrzewowy)’, galijskiego prenne ‘duże drzewo’, staro-wysoko-niemieckiego horst, hurst ‘krzew, gąszcz’ lub słoweńskiego hrást ‘dąb’, które, podobnie jak omawiany teonim, zawierają samogłoskę między -r- i -s-. Taka rekonstrukcja wskazywałaby na funkcje podobne do funkcji Peruna – boga burzy i dębów.
Interpretacje
Chors-Dadźbóg – bóg słońca Badacze, którzy zakładają etymologię irańską, najczęściej przypisują Chorsowi cechy słoneczne. Głównym argumentem jest źródłosłów teonimu oznaczający przede wszystkim „słońce”. Wskazuje się także na Słowo o wyprawie Igora: książę Wsiesław, który „przybył do Tmutarakani przed kurami” i „Chorsowi drogę przebiegał”, podróżował z zachodu na wschód, przez co dotarł do grodu przed pianiem kogutów i w ten sposób „uprzedził” słońce.