Ostatecznie cały dworzec tramwajowy otwarto 1 listopada 1925 roku, łącząc w ramach jednego placu trzy niezintegrowane ze sobą systemy lokalnej komunikacji szynowej w postaci systemu tramwaju miejskiego obsługiwanego przez spółkę Kolej Elektryczna Łódzka, oraz dwóch samodzielnych wąskotorowych kolejek dojazdowych do Aleksandrowa i Zgierza własności ŁWEKD.

W latach 1940–1944 podczas okupacji niemieckiej plac przemianowany na Baluter Ring stał się częścią Litzmanstadt Ghetto. Na rynku i wokół niego funkcjonowały urzędy niemieckie i żydowskieCentrum Dialogu – Bałucki Rynek., w wyniku czego zawieszono funkcjonowanie dworca tramwajowego. Bałucki Rynek był odgrodzony od reszty getta, a wejście odbywało się za okazaniem przepustki. Bezpośrednio na rynku mieściła się siedziba ekspozytury niemieckiego zarządu getta (Gettoverwaltung) kierowana przez Hansa Biebowa, któremu podlegał Chaim Rumkowski z żydowską administracją getta. W barakach mieściły się biura Przełożonego Starszeństwa Żydów oraz Centralny Sekretariat, przez który Rumkowski zarządzał gettem. Od 1 października 1940 roku mieściło się tutaj również Centralne Biuro Resortów Pracy.