Opracował i uruchomił laboratorium z tego przedmiotu. W 1954 roku przygotował wykład z pomiarów wielkości nieelektrycznych metodami elektrycznymi. W 1963 roku otrzymał stopień doktora nauk technicznych. W Katedrze Miernictwa Elektrycznego Politechniki Łódzkiej przeszedł kolejne szczeble awansu naukowego, od młodszego asystenta, adiunkta, docenta – w 1977 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Wielokrotnie brał udział w zagranicznych stażach (m.in. w Politechnikach w Karl-Marksstadt, Pradze, Bratysławie oraz Uniwersytetach w Dreźnie i Budapeszcie). W latach 1969–1973 pełnił funkcję Dziekana Wydziału Elektrycznego. W latach 1970–1976 był zastępcą dyrektora Instytutu Podstaw Elektrotechniki ds. kształcenia i wychowania, a w okresie 1976-1987 zastępcą dyrektora Instytutu ds. nauki.