Klasyfikacja języków bałtyckich Języki bałtyckie, podobnie jak germańskie, słowiańskie czy romańskie, tworzą oddzielną grupę języków indoeuropejskich. Wyodrębniły się z grupy języków bałtosłowiańskich. Języki bałtyckie zazwyczaj są dzielone na dwie grupy: zachodniobałtyckie i wschodniobałtyckie. Do zachodnich zalicza się wymarły pruski i jaćwieski (czasem także kuroński), do wschodnich wciąż żywy litewski i łotewski oraz wymarły kuroński, zemgalski, seloński. języki zachodniobałtyckie †† – język wymarły lub dawne stadium historyczne języka dzisiejszego. galindyjski † pruski (staropruski) † jaćwiński (jaćwieski) † języki wschodniobałtyckie kuroński † seloński † zemgalski † litewski (ok. 4 mln) żmudzki (ok. 0,5 mln) łotewski (ok. 1.5 mln) łatgalski (ok. 165 tys.) Zachodni Bałtowie od wschodnich, jak pokazują zabytki języka pruskiego, różnili się następującymi charakterystycznymi cechami: zachowali dyftong ei, który wschodni Bałtowie zamienili na ie (prus. deivis – lit. dievas, łot. dievs (pol. Bóg); prus. prei – lit. prie (pol. przy), prus. leipalingis, lit. liepa (pol. lipa), zasymilowanych przez Kurów Żmudzinów deina – lit diena (pol. dzień)); w miejscu prabałtyckiego š, ž podobnie jak Łotysze wymawiali s, z (por. prus. asis – lit ašis (pol. oś); prus. sunis – lit šuo (pol. pies);