Fortún Garcés był władcą słabym i García starał się to wykorzystać i odgrywać ważną rolę na dworze króla. Świadczy o tym ślub najstarszego syna Fortúna z córką Garcii, Sanchą. Został nazwany królem innej części Pampeluny w Roda Codex, co może świadczyć albo o silnej pozycji i znaczeniu, albo o byciu faktycznym monarchą nieokreślonego terenu. García intensywnie uczestniczył w walkach z muzułmanami w przeciwieństwie do skupionego na życiu religijnym Fortúna. W 905 roku Alfons III Wielki, król Galicji, Asturii i Leonu oraz Rajmund I, hrabia Pallars i Ribagorza sprzymierzyli się przeciw Fortúnowi. Strącili go z tronu i osadzili na nim bardziej energicznego syna Garcii Sancha z Nawarry, pierwszego faktycznego władcy z dynastii Jimenez (panującej do 1234). Prawdopodobnie żył wówczas najstarszy syn Garcii, Íñigo, który został najpewniej królem Pampeluny. Królem lub regentem Nawarry został najmłodszy syn Garcii, Jimeno.
Małżeństwa i potomstwo García Jiménez był dwukrotnie żonaty. Po raz pierwszy ożenił się z Oneką Rebele z Sangüesa. Doczekał się z nią dwójki dzieci: Íñigo (zm.