Po ataku III Rzeszy na ZSRR (22 czerwca 1941), NKWD dokonało masakry więźniów osadzonych w lwowskich więzieniach (głównie w więzieniu Brygidki, więzieniu przy ulicy Łąckiego i więzieniu śledczym NKWD na Zamarstynowie). Między 25 a 28 czerwca zamordowano od 3,5 do 7 tys. osób, głównie Ukraińców i Polaków. Po zajęciu 30 czerwca 1941 Lwowa przez Wehrmacht i odkryciu w więzieniach lwowskich zwłok kilku tysięcy więźniów politycznych zamordowanych przez NKWD Żydzi lwowscy obwiniani o kolaborację z okupantem sowieckim i zbrodnie NKWD stali się celem zemsty części ludności miasta Lwowa, podburzanej przez Niemców. 30 czerwca 1941 rozpoczął się antyżydowski pogrom (tzw. „akcja więzienna”). Pojmanych mężczyzn zmuszano do wynoszenia zwłok ofiar zamordowanych w więzieniach i pochówku zamordowanych, wielu bito na śmierć lub zastrzelonoJuż w pierwszych godzinach rozlepili Niemcy po mieście afisze podjudzające przeciwko Żydom. W tych afiszach i w ulotkach, rozdawanych na ulicach, przedstawiano Żydów, jako winowajców pożogi wojennej (...) Do niemieckich żołnierzy dołączyły się męty społeczne, szczególnie spośród nacjonalistów ukraińskich, oraz zorganizowana przez Niemców naprędce t.zw. ukraińska milicja (policja pomocnicza). Zaczęło się od polowania na ulicach na mężczyzn żydowskich.