Jecheskiel Lewin (ur. 1897 w Rohatynie, zm. 1 lipca 1941 we Lwowie) – doktor filozofii, rabin synagogi postępowej Katowic (1925-28) i Lwowa (1928–1941), zamordowany w czasie pogromu po zajęciu Lwowa przez Wehrmacht po ataku III Rzeszy na ZSRR.
Życiorys Pochodził ze znanej rodziny rabinów. Wnuk Izaaka Schmelkesa, rabina Lwowa, syn Natana Lewina - rabina Rohatyna i Rzeszowa.
Kształcił się w Talmudzie pod kierunkiem ojca, ukończył gimnazjum w Rzeszowie, następnie wstąpił na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego, uzyskując w 1923 stopień naukowy doktora filozofii na podstawie dysertacji: Mojżesz a Plato, czyli legendy o wpływie mozaizmu na rozwój myśli platońskiej.
Brał udział jako ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej, a następnie w akcji plebiscytowej przed plebiscytem na Górnym Śląsku. Od 1925 był rabinem synagogi postępowej w Katowicach. W 1928 objął rabinat w synagodze postępowej (Tempel) we Lwowie. Wywołało to początkowo wzburzenie Żydów ortodoksyjnych, gdyż był wnukiem poważanego przez ortodoksów Izaaka Schmelkesa. Jecheskiel Lewin potrafił jednak wkrótce znaleźć drogę kompromisu między ortodoksami a resztą społeczności żydowskiej Lwowa.