Pod koniec lat 20. między Danią a Norwegią rozpoczął się spór o niezamieszkaną północno-wschodnią część Grenlandii. Jego kulminacja nastąpiła w 1931 roku, kiedy to Norwegia wysłała na sporne tereny grupę osadników i nadała im nazwę Ziemi Eryka Rudego. Ingstad ze względu na swoje prawnicze wykształcenie oraz traperskie doświadczenie został w 1932 roku mianowany gubernatorem anektowanych terenów. Stanowisko to pełnił jedynie przez dwa lata, ponieważ Trybunał sprawiedliwości w Hadze zdecydował, że sporne terytorium należy się Danii. Po powrocie do Norwegii Ingstad objął urząd gubernatora Svalbardu, który pełnił przez dwa lata. W tym czasie wydał też książkę Landet med de kalde koster i poznał Anne Stine Moe, którą poślubił w 1941 roku.
W 1937 roku wyjechał w góry Sierra Madre w Meksyku, żeby badać i dokumentować życie Apaczy. Po wybuchu II wojny światowej mianowano go szefem organizacji pomocowej, za co otrzymał odznakę Czerwonego Krzyża. W latach 1949–1950 podróżował po Alasce i nagrywał pieśni rdzennych mieszkańców. W połowie lat 50. przybył na Grenlandię, żeby obejrzeć pozostałości wikińskich osiedli. Badania umocniły go w przekonaniu, że nordyccy podróżnicy mogli pływać także do Ameryki. Zaczął więc studiować islandzkie sagi i zgłębiać temat wikińskich wypraw.