Od 1941 przebywał w Oflagu II E Neubrandenburg, a od połowy 1943 w Oflagu II D Gross Born.
Po ponad pięciu latach niewoli, 5 lutego 1945 roku, razem z grupą 300 oficerów został uwolniony przez polskich żołnierzy z 18 Pułku Piechoty 3 Dywizji Piechoty im. Jana Kilińskiego.
Zgłosił się do Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Awansował na kapitana i został przydzielony do kwatermistrzostwa 1 Armii Wojska Polskiego. W sierpniu 1945 został przeniesiony do Morskiego Pułku Szkolnego w Gdyni-Oksywiu. W marcu 1946 został Kierownikiem Wyszkolenia Wojskowego w Szkole Specjalistów Morskich na Oksywiu. W 1947 został awansowany na majora i przeniesiono go do Kierownictwa Administracyjno-Technicznego Marynarki Wojennej. W 1951 awansował na podpułkownika i został Szefem Sztabu Szefostwa Tyłów Marynarki Wojennej, a następnie Szefem Wydziału Organizacji i Planowania ds. Technicznych i Uzbrojenia.
Ze względu na śledztwa i pokazowe procesy przedwojennych oficerów w każdej chwili mógł zostać aresztowany, zdecydował się zakończyć karierę wojskową i 23 czerwca 1952 przeszedł na emeryturę. Razem z rodziną zamieszkał w rodzinnej miejscowości żony, Borku Wielkopolskim i dorabiał do wojskowej emerytury pracując w lokalnym GS-ie.
Zmarł 2 czerwca 1960 w Borku Wielkopolskim w wieku 59 lat.