Kariera polityczna W 1894 został po raz pierwszy wybrany do parlamentu Wiktorii jako kandydat lokalnego ugrupowania Democratic Association (Stowarzyszenie Demokratyczne), które należało do szerszego środowiska liberalnego, opowiadającego się - w przeciwieństwie do dominujących w Wiktorii kręgów protekcjonistycznych - za wolnym handlem. W latach 1899–1900 był prokuratorem generalnym Wiktorii, która 1 stycznia 1901 stała się jednym ze stanów nowo powstałego Związku Australijskiego. W 1901 został stanowym liderem opozycji, zaś w 1902 stanął na czele rządu stanowego po tym, jak parlament przegłosował wotum nieufności wobec premiera Alexandra Peacocka. Jego dwuletnie urzędowanie nie przyniosło żadnych przełomowych reform, choć snuł takie plany, zaś najważniejszym wydarzeniem tego okresu okazał się strajk kolejarzy, który Irvine zdecydował się zdelegalizować, co wywołało ostre potępienie ze strony środowisk związkowych i reprezentujących je polityków. W 1904 zrezygnował z urzędu premiera z powodu narastających problemów zdrowotnych.