W 1936 sprawował stanowisko wicewojewody białostockiego. Następnie od 15 maja 1936 sprawował stanowisko II wicewojewody lwowskiego i jednocześnie naczelnika Wydziału Społeczno-Politecznego w Urzędzie Wojewódzkim we Lwowie. W lipcu 1936 został mianowany starostą powiatu tarnowskiego. Urząd w Tarnowie pełnił do końca istnienia II Rzeczypospolitej we wrześniu 1939.
Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej przeszedł przez granicę i trafił na Węgry. Tam został internowany i przebywał w obozie przez cały okres wojny do czerwca 1945. Wówczas przybył do Polski. Od października 1945 do sierpnia 1946 był zatrudniony w biurze mobilizacji sił roboczych przemysłu włókienniczego w Jeleniej Górze. W późniejszym czasie pełnił funkcję dyrektora Fabryki Przemysłu Lniarskiego „Orzeł” w Mysłakowicach na Śląsku. W 1947 został członkiem Polskiej Partii Robotniczej, później od listopada 1949 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. 16 marca 1951 Sąd Wojewódzki we Wrocławiu skazał go na karę 1,5 roku pozbawienia wolności oraz utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okresie 2 lat.
Jego żoną była Irena Berłowska, z którą miał córkę Alinę Barbarę (ur. 1926) oraz synów Janusza (ur. 1929) i Jerzego (ur. 1936).