Podczas wojny Zenon Erdmann zajmował się również ukrywaniem cennych pamiątek i dokumentów historycznych. Po zakończeniu działań wojennych powrócił do pracy w administracji samorządowej. Do przejścia na emeryturę w 1979 roku pracował w urzędach: powiatowym i miejskim, pełniąc m.in. funkcję wydziałem planowania powiatowego. W 1949 roku, studiując w trybie zaocznym, uzyskał dyplom Wyższej Szkoły Administracji Publicznej w Łodzi. Oprócz pracy zawodowej, intensywnie działał społecznie. Był harcmistrzem, komendantem hufca ZHP w Szubinie oraz instruktorem seniorem, a także inicjatorem powstania w latach 1963–1964 Domu Harcerza w Szubinie. Zorganizował i opiekował się Izbą Pamięci Narodowej przy Domu Harcerza, a po przekształceniu Izby w Muzeum Ziemi Szubińskiej, pełnił funkcję kustosza zbiorów. Należał m.in. do Społecznego Funduszu Odbudowy Stolicy, komitetu ochrony miejsc pamięci narodowej, Towarzystwa Pamięci Powstania Wielkopolskiego oraz do Kujawsko-Pałuckiego Towarzystwa Kulturalnego. Opublikował kilkanaście prac, dotyczących historii Szubina i harcerstwa. Był również zapalonym filatelistą. W 1947 roku Zenon Erdmann zawarł związek małżeński z Haliną z domu Kozłowską, z którą doczekał się trzech córek.