Po studiach wykładał jako privatdozent na swojej uczelni, utrzymywał się natomiast z pracy nauczyciela w szkole realnej w Wiedniu–Alsergrund. W 1915 założył wraz z orientalistą Edmundem Küttlerem prywatny Instytut Badań Kulturowych, który stawiał sobie za cel „poszerzać zrozumienie Wschodu i Orientu” i „z pomocą różnych ludów Austrii przełamywać mosty między Wschodem i Zachodem”. Członkami instytutu zostali m.in. Gustav Klimt, Oskar Kokoschka i Adolf Loos. Poglądy Hanslika związane były w dużej mierze z biologizmem. Efektem działań instytutu były prace: Die Menschheit in 30 Weltbildern (Ludzkość w 30 obrazach świata), 1917 Österreich: Erde und Geist (Austria: ziemia i duch), 1917 Weltgeschichte in gemeinverständlicher Darstellung. Einleitung und Geschichte des alten Orients (Historia świata w ogólnie zrozumiałym rysie. Wstęp i dzieje starego Orientu), 1919
W życiu prywatnym zmagał się z problemami psychicznymi, których przyczyn szukano w wypadku, jaki przytrafił mu się podczas podróży na Morzu Śródziemnym. Latem 1940 r.