28 września 1918 został skierowany na urlop.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego dekretem z 3 kwietnia 1919 z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1915 i przydzielony z dniem 1 listopada 1918 do 20 pułku piechoty. Brał udział w wojnie z Ukraińcami i bolszewikami w stopniu kapitana w szeregach 2 pułku strzelców podhalańskich.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 389. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 2 pspodh. W latach 1923–1925 pełnił służbę w 3 pułku strzelców podhalańskich w Bielsku na stanowisku dowódcy III batalionu detaszowanego w Cieszynie. 3 maja 1926 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 35. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W październiku tego roku został przeniesiony do 1 pułku strzelców podhalańskich w Nowym Sączu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W kwietniu 1928 roku został przeniesiony do 77 pułku piechoty w Nowej Wilejce na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Z dniem 31 grudnia 1931 roku został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Czortków na stanowisko komendanta.