Po roku od wstąpienia przez Teofana do monasteru mnisi, uciekając przed Turkami, udali się do Mołczeńskiego Monasteru Sofroniusza. Mnich wyjechał na pewien czas do Pustelni Fłoriszczewskiej, gdzie został wyświęcony na hierodiakona. Następnie wrócił do poprzedniej wspólnoty. W 1782 został przez swój klasztor skierowany do Ławry Aleksandra Newskiego, gdzie służył jako klucznik i kanonarcha. Od 1785 był jednym z osobistych służących metropolity nowogrodzkiego i ołonieckiego Gabriela, został również wyświęcony na hieromnicha, by służyć w prywatnej cerkwi metropolitalnej. Teofan cieszył się wielkim zaufaniem Gabriela, który uważał go za osobę o ogromnym doświadczeniu duchowym, konsultował z nim wybory przełożonych klasztorów w eparchii petersburskiej i powierzył mu pracę w grupie sprawdzającej przekład księgi Filokalia. Jako doradca metropolity Teofan odegrał znaczącą rolę w przeprowadzanej przez niego reformie rosyjskich monasterów, przyczynił się do odrodzenia monastycyzmu po okresie jego upadku w XVIII w. W Teofan został przełożonym monasteru św. Mikołaja w Modeńsku, z godnością igumena. Zarządzając klasztorem, doprowadził do wzrostu liczby mnichów, uczynił z monasteru znaczący ośrodek pielgrzymkowy, wzniósł nową dzwonnicę i refektarz. Po dwóch latach został przeniesiony do podupadłego monasteru św. Cyryla Nowojezierskiego.