Ludmiła Hausbrandt z domu Goetzen (ur. 29 września 1914 w Wierchoturje, Rosja, zm. 2 czerwca 1997 w WarszawieDendrologowie polscy zmarli w ostatnim ćwierćwieczu, Rocznik Dendrologiczny Vol. 53 – 2005 s. 159-160) – polska botanik.
Przed wybuchem II wojny światowej ukończyła studia na Wydziale Leśnym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Uczestniczyła w konspiracji, podlegała Komendzie Głównej Armii Krajowej – Oddziałowi II (Informacyjno-Wywiadowczemu) w stopniu podporucznika używając pseudonimów Lena i Alicja. Podczas powstania warszawskiego była przydzielona do szpitala numer 1, który mieścił się w gmachu PKO u zbiegu ulic Jasnej i ŚwiętokrzyskiejBiogram na stronie Muzeum Powstania Warszawskiego. Po kapitulacji została aresztowana i uwięziona w niemieckim obozie jenieckim, skąd powróciła do Warszawy pod koniec 1945. Natychmiast zgłosiła się do organizowanego Zakładu Botaniki, którym kierował prof. Tadeusz Gorczyński. W 1946 poślubiła teatrologa Andrzeja Hausbrandta (przed 1966 para rozwiodła się). W 1956 obroniła pracę doktorską pt. „Badania porównawcze nad strukturą drewna niektórych gatunków sosny”, a w 1964 uzyskała stopień doktora habilitowanego i otrzymała stanowisko docenta. W 1970 po reorganizacji struktury uczelni została powołana na stanowisko zastępcy dyrektora Instytutu Biologii Roślin Wydziału Rolniczego.