W 1922 roku został przeniesiony do rezerwy, a jego oddziałem macierzystym w rezerwie była Kompania Zapasowa Sanitarna Nr V. Został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy. W następnych latach posiadał przydział w rezerwie do 8 Batalionu Sanitarnego w Toruniu. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto. Posiadał przydział do Kadry Zapasowej 8 Szpitala Okręgowego.
W latach 1922–1924 pracował w Szpitalu św. Łazarza. Od 1924 do 1930 roku związany z kliniką neurologiczno-psychiatryczną Jana Piltza. Był kierownikiem oddziału i ambulatorium dla dzieci nerwowych.
We wrześniu 1939 przekroczył granicę i w 1940 roku przez Węgry dotarł do Jugosławii, gdzie brał udział w ruchu oporu i służył pomocą lekarską uchodźcom. Jako kurier jeździł między Zagrzebiem a Budapesztem. W 1941 został aresztowany przez ustaszy, zmarł na zawał serca w szpitalu w Crikvenicy.
Należał do Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego.
Żonaty z Barbarą Żmigród, mieli córkę Lucynę (1920).
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości - 16 marca 1937 roku „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Złoty Krzyż Zasługi „za zasługi w pracy społecznej”