Żywiołowy rozwój zboru następował do roku 1932, po którym dalszy rozwój został zahamowany. W roku 1933, na skutek wielkiego kryzysu, część wyznawców w poszukiwaniu lepszych warunków bytowych wyjechała do Paragwaju, Urugwaju, Brazylii i Argentyny, tworząc tam zalążki baptystycznych zborów. Wyjazdy te dokonywały się również i w następnych latach. W roku 1936 zbór liczył 42 członków ochrzczonych w wieku świadomym, na szkółkę niedzielną uczęszczało 34 dzieci, razem z członkami rodzin zbór liczył 115 osób. Na nabożeństwa przychodziło wielu sympatyków. Biorąc pod uwagę wyjazdy do roku 1939 przez zbór przewinęło się około 200 osób.
Podczas okupacji sowieckiej zabroniono odprawiania nabożeństw a dom modlitwy zamieniono w koszary wojskowe. Nabożeństwa odbywały się w domach prywatnych. Podczas okupacji niemieckiej odzyskano kaplicę. Niemiecki okupant zezwalał na organizację chrztów.