W grudniu 1845 roku przeczytał Choinkę i Brzydkie kaczątko pruskiej księżniczce, a potem samą Choinkę na przyjęciu gwiazdkowym u hrabiego von Bismarck-Bohlen. Według pamiętnika Andersena na przyjęciu obecny był folklorysta Wilhelm Grimm, któremu spodobała się opowieśćWullschlager, Jackie. Hans Christian Andersen: The Life of a Storyteller. University of Chicago Press. pp. 256–258,272, 379. .).
Komentarz Biografka Andersena Jackie Wullschlager sugeruje, że baśń opisuje pewny typ psychologiczny (podobny do autora baśni), który nie potrafi cieszyć się chwilą, ponieważ gdzieś za rogiem oczekuje większej chwały, a później doświadcza przytłaczającego żalu. Tak jak jej twórca, choinka jest próżnym marzycielem, pełnym obaw, niespokojnym, nadwrażliwym neurotykiem maniakalnie miotającym się pomiędzy nadzieją i zmartwieniami”. Dzięki temu, że baśń zostaje umieszczona w łagodnym, niegroźnym domowym otoczeniu pełnym jedwabnych zasłon i wygodnych kanap, fatalistyczny ton baśni staje się do przyjęcia dla dorosłego czytelnika z wyższych sfer, który potrafił utożsamić się z tragiczną trwogą choinki oraz jej wiecznym poczuciem niedosytu. Andersen już wcześniej pisał historie pozbawione szczęśliwego zakończenia (np.