W późniejszych latach swoją uwagę poświęcał przestrzennym aspektom rozwoju miast, od XVIII w. do współczesności. Jego imponująca wiedza historyczna pozwalała na formułowanie interesujących konkluzji dotyczących zarówno teraźniejszości, jak i przyszłości. Gruntownie analizował kryzysy z lat 1815, 1873, 1929-1930, które przyniosły szybki rozwój techniki w okresie ich pokonywania. Swoje uwagi i obserwacje zawarł w niepowtarzalnych pracach: „Urbanistyka jako krytyka społeczeństwa konserwatywnego” i „Stop and go historycznego rozwoju przestrzennego miasta”.

Wielowymiarowy pogląd na procesy historyczne, rozwaga filozoficzna i głęboki humanizm sprawiały, że chętnie podejmował rozmowy na takie tematy jak: „wiara w postęp czy strach przed przyszłością”, „z jakimi innymi przełomowymi okresami dadzą się porównać nasze czasy” lub „potrzebujemy utopii”.

W latach 1971–1973 i 1989-1990 pełnił rolę przewodniczącego Konferencji Prezydentów Uniwersytetów Hesji. Przez 20 lat sprawował funkcję rektora Technische Hochschule w Darmstadt.

W 1980 roku objął stanowisko przewodniczącego Konferencji Szkół Wyższych Hesji. W 1989 r. został Członkiem Rady Radiofonii Radia Heskiego.