Po uzbrojeniu detonacja bomby miała nastąpić 10 sekund od jej poruszenia, dekompresji powłoki lub zalania wodą.
Historia Programu Program był prowadzony przez Królewską Jednostkę Rozwoju Badań Zbrojeniowych (Royal Armament Research and Development Establishment) w 1954 roku w Fort Halstead w hrabstwie Kent.
W czerwcu 1957 roku armia brytyjska (British Army) zamówiła dziesięć ładunków typu Blue Peacock do użytku w Niemczech. Według oficjalnej wersji miały być atomowymi reaktorami mającymi dostarczać energię jednostkom wojskowym na polu bitwy. Ostatecznie brytyjskie Ministerstwo Obrony zrezygnowało z programu w lutym 1958 roku. Stwierdzono, że opad promieniotwórczy, polityczne aspekty niezbędnych przygotowań ludności na zniszczenia oraz zanieczyszczenie terytorium sojusznika niosą zbyt duże ryzyko.
Ogrzewanie kurczakowe Jednym z problemów technicznych był fakt, że podczas zimy zakopane urządzenia zbyt szybko wychładzały się, przez co urządzenia elektroniczne bomby mogłyby przestać działać po kilku dniach spędzonych pod ziemią. Rozważano różne rozwiązania problemu, np. użycie powłok izolacyjnych. Wyjątkowo niezwykła propozycja polegała na tym, żeby w mechanizmie umieścić żywe kury. Kury miały być zamknięte wewnątrz powłoki z dostępem do wody i jedzenia;