Antoni, kawaler Grimaldi (ur. 2 października 1697 w Paryżu, zm. 28 listopada 1784 w Monako) – faktyczny władca Monako od 20 maja 1732 roku do śmierci (52 lata i 192 dni), najpierw jako regent Jakuba I, później Honoriusza III.
Był nieślubnym synem księcia Antoniego I Grimaldi oraz tancerki Elżbiety Durfort, uznanym w 1715 roku. Z prawego łoża jego ojciec miał jedynie sześć córek. Zgodnie z zasadami sukcesji tron mogła odziedziczyć córka władcy, o ile jej mąż przyjął nazwisko Grimaldi. Antoni I i jego żona Maria zgadzali się, że tron przekażą najstarszej żyjącej córce Ludwice Hipolicie. Nie mogli się porozumieć co do jej małżonka – książę popierał hrabiego de Roye z rodu Rouchefoucauld, a księżna Karola, hrabiego de Lux z rodu Montmorency. Ostatecznie na skutek podstępu żony w 1715 mężem Ludwiki Hipolity został Jakub de Goyon de Mantignon. Gdy 20 lutego 1731 Ludwika Hipolita objęła władzę, lud Monako chłodno przyjął księcia, uważając, że tron winien być w rękach księżniczki, a po jej śmierci ich wspólnego dziecka (jedenastoletniego wówczas Honoriusza). Niespodziewanie zmarła ona 29 grudnia 1731 w epidemii ospy. Jakub próbował przejąć władzę, ale kardynał Andrzeja Herkulesa de Fleury powstrzymał go przed tym.