Ośrodek ów dał początek obecnemu Centrum Wychowania Morskiego ZHP.
Okres powojenny W latach powojennych aż do 1956 roku ani nie można było uprawiać żeglarstwa morskiego, ani nie istniało ZHP, (zostało rozwiązane w 1950 roku).
Z chwilą odrodzenia się harcerstwa po 1956 roku, Witold Bublewski, zaczął propagować ideę pozyskania i zaadaptowania na potrzeby harcerzy lugrotrawlera „Cietrzew” (obecny Zawisza Czarny II) oraz budowy flotylli harcerskiej znanej później pod nazwą Czerwone Żagle, stworzonej z przerobionych na jachty żaglowe szalup ratunkowych wycofanych ze statku pasażerskiego MS Batory.
W 1959 roku Witold Bublewski utworzył z byłego Harcerskiego Ośrodka Morskiego w Gdyni (HOM) obecnie istniejące Centrum Wychowania Morskiego ZHP, którego flotę miały stanowić właśnie „Zawisza Czarny” oraz flotylla 6 sztuk „Czerwonych Żagli”. Te działania odniosły skutek i w sezonie nawigacyjnym 1961 roku zarówno „Zawisza Czarny” jak i „Czerwoniaki” weszły do eksploatacji, by już w następnym sezonie popłynąć razem na Światowy Festiwal Młodzieży i Studentów w Helsinkach. W następnych latach harcerska flota powiększyła się jeszcze o dwa przedwojenne jachty żaglowe: s/y „Pluton” (typu Konik Morski) oraz s/y „Tramp” z charakterystyczną rufą typu szpicgat.