Występowanie formacji słowotwórczych -sk oraz -sko w nazwach miejscowych na terenie Polski na podstawie średniowiecznych dokumentów badał w dwudziestoleciu międzywojennym polski językoznawca Stanisław Rospond, który zauważył na przykład, że forma -sko w XII-XIII wieku bardziej popularna była na terenie Wielkopolski, podczas gdy formant -sk częściej notowano w Małopolsce. W XIV wieku obecność formy -sko zwiększa się w dokumentach na Małopolszczyźnie stając się dominującą w nazwach miejscowychStanisław Rospond, Zachodnio-słowiańskie nazwy miejscowe z sufiksem -sk, -sko [w:] „Lud Słowiański” I-IV, Kraków 1929-1938..
Oprócz Polski nazwy z końcówką -sk oraz formami pochodnymi -sko, -ska, -ske są charakterystyczną cechą wielu nazw miejscowych w innych krajach słowiańskich. Licznie występują na terenie:
Białorusi: Bobrujsk, Mińsk, Pińsk, Witebsk Czech: Blansko, Chřibská, Milevsko, Sadská Chorwacji: Imotski, Makarska, Novska, Vrbovsko Rosji: Archangielsk, Czelabińsk, Omsk, Kursk Słowacji: Dunajská Streda, Partizánske, Powaska Bystrzyca, Strážske Ukrainy: Armiańsk, Geniczesk, Ługańsk, Słowiańsk.