Systematyka S. spadiceus wykazuje silne fenotypowe podobieństwa do Sciurus igniventris, gatunku wiewiórek, z którym współtworzą podrodzaj Urosciurus. W zachodniej części Ekwadoru oraz niemal na całym obszarze Peru S. igniventris jest gatunkiem sympatrycznym w stosunku do S. spadiceus. thumb|left|Rycina przedstawiająca Sciurus langsdorffii (? syn. S. spadiceus) z pierwotnego opisu Brandta (1835) Na przestrzeni lat naukowcy opisali szereg gatunków wiewiórek zamieszkujących Amazonię. Znaczna część z nich (wymienione w infoboksie) została jednak uznana za nazwy synonimiczne S. spadiceus. Do synonimów zaliczane jest także S. urucumus, który pierwotnie został opisany jako podgatunek S. langsdorffii Brandt, a później wraz ze wspomnianym taksonem włączony jako synonim S. spadiceus. Najnowsze rewizje systematyki sugerują, że Sciurus urucumus stanowi odrębny gatunek.
Takson dzieli się na trzy podgatunki: S. s. spadiceus Olfers, 1818 (synonim: langsdorffi Brandt, 1835) – typowa lokalizacja: Cuiabá, Mato Grosso, Brazylia; cechy – grzbiet bladożółtawy, spód ochrowo-płowożółty, policzki i głowa wybarwione na czerwono i pomarańczowo, S. s. steinbachi J. A.