Niechęć i uprzedzenia doprowadziły w lipcu do wybuchu regularnej wojny domowejTvedten, Inge (1997). Angola: Struggle for Peace and Reconstruction. s. 29–36.. Wykorzystując wewnętrzne tarcia w kraju, w sierpniu Front Wyzwolenia Enklawy Kabindy ogłosił niepodległość Kabindy, co zostało uznane przez kilka państwMwaura, Ndirangu (2005). Kenya Today: Breaking the Yoke of Colonialism in Africa. s. 222–223..
W listopadzie MPLA objęło kontrolę nad Luandą, gdzie proklamowano utworzenie Ludowej Republiki Angoli. Przekształcenie organizacji MPLA w regularną armię dokonywało się pod wsparciem ZSRS oraz Kuby. Wsparcie instruktorów kubańskich, przysłanych do wsparcia zostało docenione w przyszłych walkach, a ich doświadczenie pomagało w organizacji jednostek bojowych. Następnie wysłany został kontyngentu 15 000 żołnierzy z Kuby. Ich zadaniem w celu zabezpieczenia południowych ziem kraju. Prezydentem republiki ludowej został Agostinho Neto. Państwowości republiki ludowej nie uznała jednak UNITA i FNLA, które połączyły siły i jeszcze tego samego dnia proklamowały niepodległość Ludowo-Demokratycznej Republiki Angoli. FNLA operowała głównie w okolicach stolicy mając również swoje bazy na terytoriom Zairu. Prezydentem drugiej z republik został Holden Roberto z FNLA, premierem natomiast Jonas Savimbi z UNITA.