Po tym jak na toruńskiej uczelni został zlikwidowany Wydział Prawa, przeniosła się na Wydział Prawa Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie była kolejno młodszym asystentem, starszym asystentem i adiunktem. W 1959 została docentem, w 1971 uzyskała tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1977 tytuł profesora zwyczajnego. Podczas stanu wojennego 1981–1983 była obrońcą w procesach sądowych studentów i pracowników uczelni. Publikowała w czasopiśmie „Palestra”.
Głównymi tematami jej pracy naukowej zostały: prawo karne, patologia społeczna, odpowiedzialność karnej za niemieckie zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości, zbrodnie ustrojów totalitarnych, nadużycia władzy, kwestie reformy prawa karnego w Polsce, sprawa uprowadzenia i zamordowania ks. Jerzego Popiełuszki (była obserwatorem całego procesu morderców duchownego prowadzonego w Toruniu i Warszawie).
Jej mężem był prof. zw. dr. hab. Wiesław Daszkiewicz, także pracownik naukowy UAM (1927–2013), z którym miała dwóch synów: Pawła (lekarz, dyrektor Szpitala Klinicznego im. Karola Jonschera w Poznaniu) i Piotra.
26 lutego 2025 została pochowana na Cmentarzu Junikowo w Poznaniu.