Kanon warroński Najbardziej znany był tzw. kanon warroński, ustalony przez Marka Terencjusza Warrona, który podzielił zbiór przypisywanych Plautowi komedii na trzy części: komedie autentyczne, co do których żaden z badaczy nie wątpi, że są autorstwa Plauta (Warron wydzielił tu 21 utworów); komedie o wątpliwej autentyczności: ich liczba jest nieznana, w tekstach źródłowych pada kilka tytułów jak np. Saturio, Addictus, Fretum (lub Fretus), Neruolaria; komedie nieautentyczne, jak Boeotia, Gemini lenones, Condalium, Bis, Agroecus, Commorientes.
Autorytet Warrona sprawił, że do naszych czasów zachowało się w stanie mniej więcej nieuszkodzonym tych 21 komedii, które uznał on za autentyczne. Są to: Amfitrion (Amphitruo) Komedia ośla (Asinaria) Garnek złota (Aulularia) Siostry (Bacchides) Jeńcy (Captivi) Panna młoda (Casina) Komedia skrzynkowa (Cistellaria) Wołek zbożowy (Curculio) Epidikus (Epidicus) Bracia (Menaechmi) Kupiec (Mercator) Żołnierz samochwał (Miles gloriosus) Strachy (Mostellaria) Pers (Persa) Punijczyk (Poenulus) Pseudolus Rudens (Lina) Stichus Trzy grosze (Trinummus) Gbur (Truculentus) Komedia koszykowa (Vidularia) Z reszty pozostały jedynie tytuły (łącznie 32) i garść fragmentów.
Wydania Wydania krytyczne Plauta opracowali Wallace Lindsay i .