Zarówno dylatacja czasu, jak i relatywistyczny efekt Dopplera, zostały przewidziane przez Alberta Einsteina w jego brzemiennej pracy z 1905 roku Tłumaczenie angielskie: ‘On the Electrodynamics of Moving Bodies’.. Einstein zasugerował następnie (1907) eksperyment, bazujący na pomiarze względnych częstotliwości odbieranego z poruszającego się względem obserwatora emitera, oraz obliczenia dodatkowego przesunięcia dopplerowskiego na skutek dylatacji czasu. Efekt ten został później nazwany „poprzecznym efektem Dopplera”, gdyż z początku planowano przeprowadzać pomiar prostopadle do ruchu źródła, celem oddzielenia efektu relatywistycznego od znacznie większego podłużnego efektu Dopplera. Jednakże Herbert E. Ives oraz G.R. Stillwell (odnoszący się do dylatacji czasu jako wynikającej z teorii Lorentza i Larmora) zaniechali takiej konfiguracji. Użyli promieni w kierunkach podłużnych oraz znaleźli sposób na oddzielenie znacznie mniejszego efektu relatywistycznego. Eksperyment przeprowadzono w 1938, po czym był on wiele razy powtarzany (np.). Przeprowadzono szereg podobnych eksperymentów o coraz większej precyzji, m.in. przez Ottinga (1939) oraz zespoły Mandelberga (1962) i Hasselkampa (1979).
Przypisy
Kategoria:Dowody szczególnej teorii względności I