Barlow wykazał m.in. że w siatkówce oka żaby, rejestrującej obiekt przypominający żuka, następuje silna aktywizacja pojedynczych receptorów, które pełnią funkcje behawioralne – wywołują zainteresowanie spostrzeżonym obiektem jako pokarmem („Bug Detectors”). Waga odkrycia polegała przede wszystkim na wykazaniu, że procesy, prowadzące do rozpoznawania bodźców na podstawie ich specyficznych cech, mogą zachodzić poza mózgiem.
Prace były bardzo inspirujące dla kolejnych pokoleń neurofizjologów. Badania procesów zachodzących w nieruchomym oku żaby, reagującym na szybki ruch drobnych obiektów w polu widzenia ('trigger features', wyzwalanie odruchu chwytania pokarmu), kontynuował m.in. Jerome Lettvin.
Prowadzone przez Barlowa i Levicka badania pojedynczych komórek siatkówki oka królików doprowadziły do wykazania (1960), że zostają one pobudzane tylko wtedy, gdy „obiekty wyzwalające” poruszają się w określonym kierunku (taka selektywność kierunku jest uważana za podstawę spostrzegania ruchu)Podobne – bardziej złożone – badania procesów zachodzących w oku ssaków wykonali w roku 1962 David Hubel i Torsten Wiesel, wyróżnieni Nagrodą Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny w roku 1981.