rundzie; w tym czasie Smith zwisał bezwładnie na linach).
Ryan niespodziewanie został znokautowany w 15. rundzie 2 marca 1896 w Nowym Jorku przez Kida McCoya (był to pojedynek o tytuł mistrzowski w wadze średniej). McCoy był wcześniej sparringpartnerem Ryana, który go zlekceważył i niedostatecznie przygotował się do walki. Podobno McCoy wprowadził Ryana w błąd udając, że jest chory i bez sił.
Ryan pokonał Mysterious Billy’ego Smitha przez dyskwalifikację 25 listopada 1896 w Nowym Jorku, a po wygraniu z Tomem Traceyem 24 lutego 1897 w Syracuse skoncentrował się na walkach w wadze średniej. left|thumb|200 px| Fireman Jim Flynn (z lewej strony) i Ryan Od 1897 Tommy Ryan walczył głównie w wadze średniej nie mogąc utrzymać limitu kategorii półśredniej. 24 października 1898, po pokonaniu Jacka Bonnera w Nowym Jorku, został powszechnie uznany za mistrza tej kategorii wagowej. Wielokrotnie bronił mistrzostwa do 1902. Walczył do 1904, a potem stoczył jeszcze dwie walki w 1907. W grudniu 1906 ogłosił rezygnację z tytułu mistrzowskiego. W 1911 powrócił na ring, by stoczyć jedną walkę no decision.
Został wybrany w 1991 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Amerykańscy bokserzy Kategoria:Członkowie Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy Kategoria:Urodzeni w 1870 Kategoria:Zawodowi bokserzy wagi półśredniej Kategoria:Zawodowi bokserzy wagi średniej Kategoria:Zmarli w 1948