Oprócz celu politycznego pisanie po grecku wynikało również z faktu, że w ówczesnej łacinie nie powstały jeszcze w pełni ukształtowane teksty historiograficzne, znane były jedynie coroczne zapiski kapłanów (kroniki pontyfików)Były to oficjalne zapiski, które corocznie sporządzał pontifex maximus na drewnianych tablicach, wystawianych na widok publiczny. W układzie chronologicznym uwzględniał w nich nazwiska konsulów i innych urzędników, wydarzenia religijne, społeczne oraz polityczne w danym roku. Dopiero około 130 roku p.n.e. to co zachowało się z tych zapisków opublikowano w osiemdziesięciu księgach nazwanych Annales Maximi; ., pozbawione zupełnie narracji, wręcz prymitywne w porównaniu do dzieł greckich historyków. Brak było zatem modelu, jaki mógł wykorzystać Fabiusz Piktor; .. Ponadto tematyka historyczna była traktowana jako gatunek literacki, w którym używa się właśnie greki..
Tytuł i kształt Oryginalny tytuł dzieła nie jest znany, być może brzmiał Romaikon praxeis („Czyny Rzymian”). W historiografii najczęściej używa się łacińskiego tytułu Annales („Roczniki”), od późniejszego łacińskiego tłumaczenia tej pracy, którymi posługiwali się w swoich pismach Cyceron, Pliniusz Starszy oraz Gelliusz..