Wobec poprawy relacji z Erispoe i zawarcia traktatu pokojowego z Angers w jej tereny zostały rozdzielone między obydwa organizmy państwowe: hrabstwa Rennes i Nantes przeszły w ręce Bretończyków, a Erispoë koronowany został na króla, reszta ziem pozostała francuska. W 861 na podstawie traktatu z Entrammes została ponownie wydzielona dla Roberta Mocnego (obejmowała tereny Turenii, Andegawenii i Maine, jednak Bretończycy podbili ją wkrótce, a ostatecznym jej końcem była śmierć Roberta w 866. Tytuł po Robercie odziedziczył arcybiskup Kolonii Hugo, a po jego śmierci w 886 syn Roberta - Odon. Gdy ten ostatni wstąpił na tron, przekazał tytuł przyszłemu królowi Franków i swemu bratu, Robertowi. Sytuacja ustabilizowała się w 939 roku, kiedy Bretonię w dużo węższych granicach objął Alan II Krzywobrody.
Najbardziej znanym namiestnikiem w marchii był Roland, znany z dzieła Pieśń o Rolandzie.
Margrabiowie bretońscy: 753–? Griffo, brat Pepina Krótkiego (prawdopodobnie zm. 753) ?–778 Roland 778–799/814/818 Gwido z Nantes (od 799 Bretania podbita przez Franków, od 802 Missus dominicus Karola Wielkiego w Turenii, potem władza raczej symboliczna) 814/8–831 Lambert I (zm.