W 1290 roku jego ciotka Małgorzata osadziła go jako pana Tyru, który został jej odebrany w 1286 (formalnie odtąd był on tamtejszym władcą).
W 1291 roku podczas oblężenia Akki dowodził obroną jednej z wież. Po upadku tej ostatniej twierdzy krzyżowców Amalryk uciekł z Ziemi Świętej razem z bratem, królem cypryjskim Henrykiem II, a ich urzędy poza Cyprem stały się tylko tytularne. Jego posiadłości w Tyrze zostały poddane najeźdźcom bez walki. W 1292 lub 1293 zyskał sojusznika w Armenii dzięki poślubieniu tamtejszej księżniczki, Izabeli.
W 1300 roku sprzymierzył się z przedstawicielem mongolskiej dynastii Ilchanidów Mahmudem Ghazanem, aby odbić ziemię Świętą z rąk mameluków i przywrócić swoją władzę. Warunki atmosferyczne nie pozwoliły siłom mongolskim na pomoc Europejczykom podczas oblężenia wyspy Arwad, więc ci wycofali się z działań zbrojnych. Jeszcze w tym samym roku wyspę zajęli jednak templariusze, jednak muzułmanie zajęli ją ponownie w 1303.
W 1303 roku próbę obalenia Henryka II podjął młodszy brat obu Gwidon (1275/80-1303). Próbował on odsunąć od władzy Henryka pod pretekstem jego epilepsji i niepopularności. Jego spisek został jednak wykryty, a sprawcę skazano na śmierć.