Po skończeniu służby wojskowej i powrocie do domu zabrał się do prac politycznych i społecznych. Wznowił działalność amatorskiego zespołu teatralnego, w którym pełnił funkcję kierownika, reżysera i scenografa. Był prezesem w „Wiciach”, założycielem i sekretarzem pierwszego w regionie Kółka Rolniczego, członkiem Stronnictwa Ludowego „Wyzwolenie”, adiutantem Ochotniczej Straży Pożarnej w Tarczku.
II wojna światowa Podczas mobilizacji pozostał rezerwistą, otrzymał jednak wezwanie na stawienie się w 8 pułku ułanów śląskich celem odbycia ćwiczeń wojskowych rezerwy.
Po bitwie pod Iłżą, wspólnie z wiciowcami, którzy nie zostali zmobilizowani, zaczął zbierać broń w terenie i ją konserwować. W połowie listopada 1939 roku wstąpił do Związku Walki Zbrojnej. Wspólnie z kolegą Wojteczkiem zorganizował dwie drużyny.
22 czerwca 1943 roku został aresztowany wraz z bratem Janem przez zmotoryzowany oddział Alberta Schutzera – przeznaczony do zwalczania polskiej partyzantki i polskiego ruchu oporu. Został jednak zwolniony, by mógł przyprowadzić swojego najstarszego brata Stanisława ps. „Małuja” – przywódcę VII oddziału Batalionów Chłopskich, czego nie zrobił.