Idea ta zaprezentowana w piśmie okólnym z 24 kwietnia 1913 r., kierowanym do przedstawicieli zagranicznych w Waszyngtonie, zyskała żywy oddźwięk. Wyrazem tego było podpisanie jeszcze do końca 1913 r. przez 6 państw wspomnianych układów. W sumie zaś do wybuchu wojny w 1914 r. USA zawarły 30 podobnych układów, z czego ratyfikację zakończono w 21 przypadkach. (Krzysztof Michałek Na drodze ku potędze, Warszawa 1991, s. 254). Nazywano je Cooling-Off Treaties. W latach 1925 – 29 w czasie sprawowania urzędu sekretarza stanu przez Franka Kellogga USA zawarły 16 podobnych traktatów z innymi państwami. (Tamże, s. 352). Jednym z nich był Traktat Koncyliacyjny między Rzecząpospolitą Polską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, podpisany w Waszyngtonie 16 sierpnia 1928 r. ().
Liga Narodów rozpatrzyła w ten sposób szereg sporów (m.in. kryzys alandzki w 1921, Kłajpeda w 1923, interwencja na Korfu w 1923), art. 12 jej Paktu nakazywał skierować na drogę postępowania rozjemczego lub sądowego bądź do Rady Ligi każdy spór mogący spowodować zerwanie stosunków dyplomatycznych między członkami organizacji.