Historia Kungurska Jaskinia Lodowa była znana od dawna. W 1703 r. na mocy ukazu Piotra I został wysłany z Tobolska do Kunguru znany geograf Siemion Riemiezow z synem w celu wykonania planów ujezdu kungurskiego. Sporządzili mapę ujezdu i odbyli podróż do Wielkiego Jeziora Podziemnego. Riemiezowowie wykonali też plan jaskini. Później jaskinię odwiedził dwukrotnie w latach 1720 i 1736 Wasilij Tatiszczew, który w swojej pracy „Skazanije o zwierie mamontie” wyjaśnił, że pod pojęciem gigantycznego słonia, który podobno wyrył jaskinie, miejscowi mieszkańcy mieli na myśli wymarłego mamuta. W pracy tej najpierw prawidłowo wyjaśnił pochodzenie podziemnych komór jaskini i opisał eksperymenty, przeprowadzone dla potwierdzenia swojej teorii. Tatiszczew w 1736 r. sporządził, zaginiony obecnie, szczegółowy plan jaskiniНина Архипова. В.Н. Татищев — Первопроходец уральской географии. Литературно-краеведческий альманах «Уральская старина». Выпуск № 5, 2003 г.. W 1770 r. trasę do podziemnego jeziora opisał Iwan Lepiochin. Później o jaskini pisali znani naukowcy Johann Gmelin i Modest Kittary. W 1859 r. jaskinię zwiedzili malarze J. Ikonnikow i Gołowin, którzy wykonali jej szkice. W czasach radzieckich o jaskini pisał urodzony w Warszawie profesor Gieorgij MaksimowiczСтолетие первого карстоведа.