zastąpiła ją Eugenia (Ozierowa), wnuczka twórczyni wspólnoty. W okresie kierowania przez nią monasterem miał miejsce szybki rozwój wspólnoty. Słynęła ona z surowych zasad życia mniszego, była też porównywana do Pustelni Optyńskiej, gdyż rozwinęła się w niej instytucja starczestwa – starsze, doświadczone mniszki opiekowały się rozwojem duchowym młodszych sióstr, przyjmowały również świeckie kobiety zwracające się do nich z prośbami o modlitwę i radęЖенская Оптина. W przededniu rewolucji październikowej w monasterze żyło 180 mniszek i posłusznic, prowadzone było gospodarstwo i pracownie rękodzieła.
W ZSRR Po rewolucji październikowej monaster funkcjonował początkowo tak, jak do tej pory, został jednak obłożony wysokimi podatkami. Mniszki utrzymywały się z prowadzenia gospodarstwa. W 1928 na polecenie władz zarejestrowały monaster jako komunę pracy, jednak jeszcze w tym samym roku wspólnotę zmuszono do rozproszenia się, a przełożona, cztery siostry i dwóch kapelanów zostało aresztowanych. Zniszczone zostały przechowywane w monasterskich cerkwiach ikony i dzwony, monasterskie archiwum i bibliotekę przewieziono do Istry. W świątyniach klasztornych utworzono magazyn i klub;