Od lutego 1942 należał do Batalionów Chłopskich, działając pod pseudonimem „Bil”. Działał w Okręgu Lublin BCh i był podległy komendantowi Janowi Pasiakowi ps. „Jawor”. Od czasu wstąpienia do organizacji do 1943 zajmował się szkoleniem polityczno-wojskowym członków BCh. Od 1943 do 1944 uczestniczył w walce zbrojnej z okupantem. Kolejno pełnił funkcje dowódcy placówki, dowódcy pododdziału BCh-AL w rejonie 13 (od października 1942), dowódcy grupy dywersyjnej Okręgu. 5 maja 1944 mianowany porucznikiem.
Po nadejściu frontu wschodniego ujawnił się wraz ze swoim oddziałem BCh przed Armią Czerwoną i ludowym Wojskiem Polskim. W 1945 ochotniczo wstąpił do WP. Służył w II Armii WP. Objął funkcje dowódcy kompanii oraz jednocześnie zastępcy dowódcy batalionu w 52 pułku piechoty z Krakowa. W październiku 1945 skierowany do Wojsk Ochrony Pogranicza i służył w WOP w Przemyślu w celu organizowania 8 Oddziału WOP. W tym okresie od 12 czerwca 1945 do 31 grudnia 1947 uczestniczył w tzw. „utrwalaniu władzy ludowej” biorąc udział w walkach przeciw UPA i NSZ. 24 września 1945 awansowany na kapitana. W tym stopniu został pierwszym dowódcą 36 Komendy Odcinka Olszanica. 11 października 1946 awansowany na majora. W tym stopniu służył w dowództwie 8 Oddziału OP w Przemyślu. Był dowódcą batalionu 263 i brał udział w walkach z UPA w Bieszczadach.