W szeregach przemianowanego z 32 pułku na 2 pułk Strzelców Podhalańskich uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej na stanowiskach dowódcy plutonu ciężkich karabinów maszynowych oraz dowódcy kompanii. Potem podczas wojny polsko-bolszewickiej w wyprawie kijowskiej, potem w działaniach odwrotowych, Bitwie Warszawskiej, kontruderzeniu znad Wieprza. Po 5 sierpnia 1920 dokonał zajęcia fortu na północ od Dobratycz, a po kontrataku bolszewików odpierał ich uderzenie. W trakcie trzydniowych walk pod Kuźnicą przy zmaganiach o wsie Kowale, folwark Zajzdra i Długosielce w dniu 22 września 1920 odznaczył się nadzwyczajną odwagą pod Milenkowcami.
Został zweryfikowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Pod koniec 1920 wraz z 2 pułkiem przybył do Sanoka, gdzie jednostka stacjonowała w okresie pokoju. W latach 20. i 30. II Rzeczypospolitej nadał służył w tymże pułku. Był dowódcą kompanii. Po stwierdzeniu w 1931 gruźlicy nie był zdolny do dalszej służby wojskowej.