Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 1 Dywizji Piechoty Legionów, a po mianowaniu majorem piechoty był dowódcą 201 pułku piechoty. Podczas walk został ranny i od września 1920 przebywał na leczeniu w Warszawie.
Po rekonwalescencji od 1921 służył w 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku. Z uwagi na stan zdrowia pełnił służbę w Powiatowej Komendzie Uzupełnień Stanisławów na stanowisku I referenta. W maju 1923 roku został przydzielony do PKU Kamionka Strumiłowa na stanowisko komendanta. W listopadzie 1924 został przydzielony PKU Stanisławów na stanowisko komendanta. 12 kwietnia 1927 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 9. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1928 roku przydzielony został do PKU Warszawa Miasto IV na stanowisko komendanta. W listopadzie 1928 roku został przeniesiony służbowo do Biura Uzupełnień Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko szefa wydziału. W 1939 roku pełnił służbę w Departamencie Uzupełnień MSWojsk. na stanowisku oficera sztabowego do spraw inspekcji komend rejonów uzupełnień.
Był współautorem publikacji pt.