Ukończył gimnazjum w Wilnie, po czym wstąpił do Armii Imperium Rosyjskiego, w której został oficerem inżynierii. W stopniu podporucznika piechoty służył w Lubawskim Pułku Piechoty. Przed 1863 działał w polskiej konspiracji i działalności spiskowej. Po wybuchu powstania styczniowego, służąc dotychczas jako porucznik piechoty w garnizonie w Białymstoku, wraz z 22 ochotnikami 24 kwietnia 1863 zgłosił się do powstańczego punktu zbornego w Kamionce. Wstąpił do oddziału gen. Onufrego Duchińskiego (wraz z nim m.in. Władysław Brandt, Julian i Bogusław Ejtminowiczowie, Kazimierz Kobyliński). Służył w stopniu porucznika, następnie mianowany kapitanem piechoty 22 sierpnia 1863. Był podkomendnym w oddziałach gen. Onufrego Duchińskiego, po jego rozbiciu mianowany przez Rząd Narodowy dowódcą oddziału bielskiego na Litwie, potem służył w oddziale Juliana Ejtminowicza działającego wraz z oddziałem Walerego Wróblewskiego, ponadto także w oddziale Karola Krysińskiego. Brał udział w walkach na terenie Grodzieńszczyzny: 29 kwietnia 1863 pod Waliłami, Rudnikami, Cichanowcem, Zezulinem, Kossoszą. Kolanem, Starościnem, Ossową, Łupkami, Wojciechowem, Jedlanką, 19 września 1863 pod Łukawicą, 20 września 1863 pod Boćkami (powiat bielski, gdzie zorganizował zasadzkę oddziału powstańców w liczbie 109 na kolumnę 9. Roty sofijskiej prosyjską kpt.